Tijdritfiets: Cervelo P2. Een sterk en uiterst stijf vol carbon-frame in een iets kleinere maat dan mijn koersfiets. De P2 is de meest verkochte tijdritfiets uit de geschiedenis. Het geheel is zeer aerodynamisch met platte en druppelvormige oversized buizen, een zitbuis die het achterwiel omsluit en een afgeplatte bovenbuis. De fiets is afgemonteerd met Shimano Ultegra, een Profile CX3 vol carbon-aerostuur uit een stuk, een carbon Fast Forward-schijwiel en carbon/titanium Look Keo2Max-pedalen. Naar wens kan het Edco Fluela of het Mavic Trispoke voorwiel worden gemonteerd.

Wedstrijdfiets: Pinarello Opera Canova Een mooie en vooral sterke carbon-fiets die mijn 93 kilo en 1.92 meter moeiteloos moet kunnen verdragen tijdens de sprints. Het design lijkt op dat van de Koga Kimera. Met een rondlopende bovenbuis en een korte wielbasis. Het frame is afgemonteerd met Shimano Ultegra 6700 (53-39 voor en 11-23 achter), een Pinarello Most jaguar aero-stuur, stuurpen, zadelpen, zadel en balhoofd, Look Keo 2 Max carbon-pedalen en een Edco Fluela-wielset met een 80mm hoge carbon ZIPP-velg.

Trainingsfiets: Ridley Compact. Een lichte aluminium fiets met hoekige oversized buizen. Een van de prettigste fietsen uit de stal. Stuurt erg agressief en fel. Naar eigen wens gespoten in geel-matzwart. Afgemonteerd met 9-speeds Shimano Dura Ace, een Cinelli Intergralter-aerostuur en Mavic Cosmic Carbon-wielen met een 55 mm velg. Aardig detail: de fiets heeft tijdens het spuitwerk een verkeerde naam gekregen: "Crossbow" in plaats van "Compact". Het is dus de enige Crossbow ter wereld die geen veldritfiets is...

Tijdritfiets 2: Een prachtige creatie van meesterontwerper Mike Burrows. De monocoque carbon Giant MCR is de commerciele versie van de record-Lotus van Chris Boardman, de Pinarello-'zwaan' van Miguel Indurain en de bekende gefrustreerd vliegende Giant MCR-I van Bjarne Riis in zijn verloren Tour van 1997. Een opvallende fiets, die helaas moeilijk te berijden is door zijn enorm lage zwaartepunt. De achterbouw bestaat enkel uit de buizen die het wiel op z'n plek houden en de zitbuis is geintegreerd met de onderbuis. En dat is te voelen tijdens het rijden. De fiets heeft de neiging om te gaan zwabberen en veel energie gaat verloren aan het corrigeren van deze bewegingen. Desondanks een fiets waarop ik meerdere overwinningen he behaald. Afgemonteerd met  Shimano 105, Mike Burrows carbon spaakwielen en een aluminium ITM-aerowing. De fiets is afgekeurd door de Internationale Wielerunie en mag niet meer worden gebruikt tijdens wedstrijden.

Tijdritfiets 3: De carbon ZIPP 2001 is in alle opzichten een krankzinnige fiets. Door zijn sterk afwijkende uiterlijk met de zwevende carbon zadelbuis ben je compleet verkocht of kokhals je van walging. Zwevende zadelbuizen stammen uit de beginfase van de triathlon en zouden het lichaam van de triatleet moeten voorbereiden op het lopen van een marathon. Tussen de twee carbon-delen zit een elastische verbinding die de buis op en neer laat veren tijdens het trappen. Dat zou de benen moeten ontspannen en een loopbeweging moeten simuleren. Het is echter vooral killing voor je achillespezen. Het berijden van de ZIPP is een belevenis op zich. Ondanks de wiebelende buis is de fiets razend strak. De diep voorover gebogen houding en het compleet vrijstaande schijfwiel laten je snelheid letterlijk horen met een diep, intimiderend zoevend geluid. Afgemonteerd met Campagnolo Record 7-speed , een volcarbon Mavic Tricspoke baanwiel en een carbon HED-schijfwiel. De fiets is afgekeurd door de Internationale Wielerunie en mag niet meer worden gebruikt tijdens wedstrijden.

Tijdritfiets 4: De stalen Koga Miyata Pro Delta is de fiets waarop bekende Nederlandse tijdrijders medio jaren 80 successen vierden. De tijdgeest is goed te zien aan het ontwerp: een normale achterbouw met een sterk verlaagde voorbouw met kleiner (26-inch) voorwiel. Een erg prettige fiets die precies paste bij mijn lichaamsbouw. De fiets is in alle opzichten sober en voor moderne begrippen loeizwaar. Met een dicht achterwiel is het geheel (eenmaal op snelheid) niet te houden. Door de lage voorbouw is sturen met zijwind soms wat lastig, maar de diepe houding compenseert dit bij tegenwind. Afgemonteerd met Shimano 105 7-speed, een Profile ossekopstuur en vierspaaks carbon Spinergy-wielen. Ook deze fiets is afgekeurd door de Internationale Wielerunie en mag niet meer worden gebruikt tijdens wedstrijden.

Tacx-fiets. De Giant TCR II is mijn oude koersfiets. Een mooie metallic goudkleurige fiets met een 'sloping' frame. Het model is een van de eerste aanzetten tot de later zo populaire Giant TCR-lijn. Ik heb de fiets bijna 10 jaar gebruikt tijdens wedstrijden, maar daarna was het aluminium gaar en kwam er teveel speling in de trapas. Nu staat de TCR op de Tacx en train ik er binnen op. Afgemonteerd met Shimano Ultegra, Mike Burrows carbon spaakwielen en een Cinelli aero-stuur.